حتی اگه همه چی عالی بود

بعضی ها رو میبینم که همیشه خیلی خوشحالن...همیشه خیلی از زندگیشون لذت میبرن...

نمیگم بهشون حسودیم میشه،چون واقعا نمیشه ولی واقعا نمیفهمم چطوری میتونن انقدر خوشحال باشن؟

من حتی اگه همه چیز تو زندگیم عالی بود بازم نمیتونستم خوشحال باشم...وقتی میدونم یکی دیگه داره گرسنه میخوابه یکی دیگه داره درد میکشه و من حتی نمیدونم و نمیتونم کاری بکنم نمیتونم خوشحال باشم...

دیدن درد کشیدن بقیه برام زجر آورترین چیزه...میتونم هر دردی که به خودم وارد میشه رو تحمل کنم،فراموش کنم،ببخشم یا ازش رد شم...ولی واقعا نمیتونم درد کشیدن بقیه رو ببینم...

ولی دارم میبینم.هر روز دارم آدمهایی رو میبینم که از زندگیشون خستن و دلشون مرگ میخواد...چرا نمیتونم هیچ کاری کنم؟؟؟؟

تنها کاری که میتونم بکنم لبخند زدن و مهربون بودنه...مطمئنم لبخند زدن حال ادمها رو خوب میکنه...مطمئنم لبخندم میتونه یه انسانُ از خودکشی نجات بده...

بقول شاعر،نگاه ما دواس...هیشکی نمیفهمه تو دل بقیه چی میگذره...هیشکی نمیفهمه ادما چقدر بهم نیاز دارن...مردم آسیب میبینن.هیشکی نمیتونه جلوشو بگیره.ولی ادما میتونن موقع درد کنار هم باشن...

توی دنیا ادمهایی هستن که دارن با عذاب وجدان و خاطرات تلخ گذشته زندگی میکنن و من باز برام سواله،چطوری بهشون میگیم افسرده و از کنارشون رد میشیم و اونا رو توی جنگل تاریکی هاشون تنها میزاریم؟؟؟جایی که برای اروم کردن خودشون سراغ تیغ میرن؟به خودشون اسیب میزنن؟

اگه میتونستم،همه گرسنه های دنیا رو سیر میکردم برای هرکس که بیخوابه لالایی میخوندم و همه ادمهایی که تنها هستن رو بغل میکردم...نمیفهمم چرا هیچ جایی نیست برای بغل کردن؟چرا بغل رایگان وجود نداره؟چرا بغل گروهی وجود نداره؟؟ چرا همه تخفیف ها و همه چیز فقط و فقط برای جسم ادمهاست؟مگه ادمها نیاز های دیگه ای ندارن؟؟؟؟؟

من اگه میتونستم،جایی رو درست میکردم که توش نزارم کسی افسرده باشه...جایی رو درست میکردم که توش دل شکستن حکم اعدام داشته باشه...

امیدوارم بتونم به اندازه خودم ادمها رو شاد کنم...

شروع...