دوست داشتن،بخشیدن

فکر نمیکنم تو دنیا چیزی مهم تر از محبت و دوست داشتن و درک کردن آدمها باشه...و فکر نمیکنم توی دنیا به چیزی به این اندازه بی توجهی بشه...

هیچ وقت هیچ کس هیچکسیو درک نمیکنه،یعنی نمیخواد درک کنه...

همیشه همه دوست دارن تو خودخواهی های خودشون غلط بزنن...

وقتی تو شرایط بدی باشی،پرخاشگر باشی،سرد باشی،کسی درکت نمیکنه،همه ازت فرار میکنن...هیشکی حتی نمیفهمه که تو تو این شرایط چقدر نیاز داری دوستات و اطرافیانت کنارت باشن...ولی اونا چیکار میکنن؟تحقیرت میکنن و میگن اخلاق گندتو عوض کن....تورو تو تنهایی که دوستش نداری رها میکنن...این منصفانه نیست...

همیشه وقتی یکی رو میبینم که اینجوریه،سعی میکنم درکش کنم،خودمو بزارم جای اون،طوری رفتار کنم انگار دارم توی دنیای اون زندگی میکنم...اینطوری میفهمم اون داره چی میکشه...

زندگی سخته...نباید ادما پشت همو خالی کنن...ولی میکنن...چرا؟؟؟؟این همه بدجنسی؟چه فسادی بدتر از اینه؟؟؟؟

هر روز که از خواب بیدار میشم،فکر میکنم شاید امروز چیزی ناراحتم نکنه...شاید امروز همه اطرافیانم خوشحال باشن...ولی یکم که میگذره میبینم حال هیشکی خوب نیست...این حالمو بد میکنه...

زندگی راهی جز گریه کردن واسم نمیزاره...گاهی اوقات خیلی دلم میگیره...

شروع...